Politiek Argentinië: een democratie met vele gezichten

18 oktober 2011

De politieke geschiedenis van het land kenmerkt zich door interrupciones; onderbrekingen die de tot standkoming van een gezonde democratie onmogelijk maakten. Staatsgrepen, dictatoriale regimes, kolonialisering van de economie en corruptie. Pas sinds 1982 worden er vrije verkiezingen gehouden. Argentinië wordt daarom door Argentijnen soms een “jong land” genoemd.

Met het politiek stelsel nog in de kinderschoenen is stabiliteit niet gewaarborgd. Sinds de jaren tachtig bewandelt Argentinië een moeilijke weg naar politieke stabiliteit en transparantie.

Hoe werkt de huidige democratie van Argentinië?

In Argentinië vervult de president de rol van staats- en regeringshoofd en is tevens de hoogste bevelhebber van het leger.

Wetgeving vindt plaats in het Congreso, bestaande uit de Senado (72 zetels) en de Cámara de Diputados (257 zetels). Eén derde van alle zetels moet door vrouwelijke senatoren en gedeputeerden worden ingevuld.

Politieke partijen

Partido Justicialista

UCR

De Argentijnse politiek kent een meerpartijenstelsel. De grootste partijen zijn de Partido Justicialista (opgericht door Perón, ook bekend als de Peronisten), en de Unión Civica Radical (de oudste partij, opgericht in 1891).

De partij van Cristina Fernandez de Kirchner, de huidige presidente, het Frente para la Victoria. Samen met bondgenoten Partido Justicialista en Frente Justicialista vormen deze partijen het Kirchnerismo. Deze term wordt veel in de media gebruikt voor de politieke ideologie van de presidenten Néstor en Cristina Kirchner en hun medestanders.

De overige partijen zijn kleiner en onderling erg verdeeld. Er worden voortdurend partijcoalities gevormd, er vinden afscheidingen plaats en er worden nieuwe partijen opgericht. Er is in Argentinië sprake van een sterke personificatie van de politiek: politici worden niet zozeer gezien als vertegenwoordigers van een politieke partij. Er gaat meer (media)aandacht uit naar hun individuele imago en standpunten.

Het Kirchnerismo

Het presidentschap van wijlen Néstor Kirchner, dat aanving in 2003, wordt gezien als een nieuwe weg die een einde zou maken aan een pijnlijk verleden. Onder zijn regering zijn de oorlogsmisdaden en andere fouten uit het verleden erkend en veroordeeld door justitie. Zo is voormalig dictator Videla in 2010 veroordeeld tot levenslang.

Toen Néstor president werd stond Argentinië er in sociaal-economisch opzicht niet goed voor: meer dan 50% van de bevolking leefde onder de armoedegrens en 27% onder de minimum bestaansgrens.

Argentinië had in voorgaande jaren een omvangrijke schuld (9.8 miljard dollar) opgebouwd bij het IMF. Net als Brazilië heeft Argentinië haar schuld bij het IMF stopgezet en weigeren ze nog langer te voldoen aan de eisen en restricties die dit organisme aan de nationale beleidsvoering stelt. Mede hierdoor is er meer budget vrijgekomen voor investeringen in de nationale industrie, wat werkgelegenheid creëert.

Het Kirchernismo is gebaseerd op het Peronismo wat zich karakteriseert door het verdedigen van de arbeidersklasse. Het Kirchernismo vertegenwoordigt ook deze arbeidersklasse. De vraag is alleen of dat de beslissingen die de regering neemt altijd ten guste zijn van deze arbeidersklasse, in de hogere kringen is vriendjespolitiek een relatief normaal begrip.

Presidenta Cristina Kirchner

Cristina Kirchner werd tot presidente verkozen in 2007. Zij zet tot op de dag van vandaag het politieke beleid van haar man voort. De meest opvallende maatregelen die ze recentelijk heeft ingevoerd: kinderbijslag die wordt toegekend aan ouders op voorwaarde dat hun kinderen naar school gaan, een gratis notebook voor alle middelbare scholieren en docenten en de hervorming van de Mediawet (zie onder).

Ondanks dat haar regering met een aantal opvallende crises te maken heeft (gehad), is haar populariteit anno 2011 veel groter dan de meeste Argentijnen ooit hadden gedacht. Opmerkelijke zaken uit haar regeringsperiode zijn:

  • De plattelandscrisis (crisis del campo)

In 2008 kondigde de presidente verhoogde exportbelastingen aan op de belangrijkste landbouwproducten van Argentinië, zoals sojabonen en zonnebloemolie. Deze zouden stijgen van 35% naar 44%. De landbouworganisaties organiseerden landelijke wegblokkeringen, met als eis dat de regering terug zou keren naar het oude systeem. Er werden gedurende enkele weken grootschalige protesten gehouden in het hele land, die een aantal keren in geweld uitmondden. De spanningen liepen hoog op in het Congres. Na een 17 uur durend debat in de Senaat gaf bij de beslissende stemmingsronde vicepresident Cobos zijn tegenstem de doorslag: de exportheffingen werden teruggedraaid.

  • Gemanipuleerde cijfers van het INDEC

Het Nationaal Instituut voor Statistiek en Volkstelling (INDEC) is beschuldigd van manipulatie van de inflatiecijfers onder de regering Kirchner. Schuldhebbenden en schuldeisers van de staatsschuld van Argentinië zijn continue geïnteresseerd in de INDEC cijfers omdat het bepaald hoeveel rente de overheid betaald over de schuld. In 2009 en 2010 hebben onafhankelijke analyses de inflatie op een percentage vastgesteld dat drie keer hoger ligt dan het percentage dat het INDEC publiceerde.

  • Beschuldigd van zelfverrijking

Openbare documenten hebben in 2009 aangetoond dat het gezin Kirchner, sinds hun machtsaanstelling in 2003 hun privérijkdommen met 710% hebben zien toenemen. De toename verkregen zij grotendeels uit landbezit in Patagonië. In een eerder gepubliceerd onderzoeksrapport van de Argentijnse Anticorruptieraad staat dat de officiële cijfers van de Kirchners niet overeenkomen. Om onduidelijke redenen heeft de rechter de zaak verworpen.

  • De Mediawet

In 2009 is de mediawet hervormd. De oude mediawet stamde uit de tijd van de laatste dictatuur.  Dankzij de nieuwe wet is het medialandschap, tot dan toe gedomineerd door de machtige mediagroep Clarín, weer toegankelijk voor kleine en onafhankelijke media. Bij de invoering van deze wet is de zevendaagse termijn voor debat en instemming genegeerd, wat voor veel controversie zorgde.

Verkiezingen 2011

Op 23 oktober 2011 zijn er presidentsverkiezingen. Stemmen is verplicht voor alle Argentijnen tussen de 18 en 70 jaar. In augustus zijn er voor het eerst in de geschiedenis voorverkiezingen gehouden. Presidente Cristina Kirchner behaalde toen een indrukwekkende 50,07% van de stemmen. Andere kandidaten als Ricardo Alfonsín, Elisa Carrió, Hermes Binner en Eduardo Duhalde behaalden ieder een kleine stemmenminderheid, wat de verdeeldheid onder de oppositie weerspiegelt.

De vraag is natuurlijk hoe het verder gaat als Cristina wordt herkozen?

Zal zij opnieuw vier jaar regeren als die tengere, gemaquilleerde machtsvrouw met een sterke achterban? Zal haar regering de armoede kunnen terugbrengen? Zullen veelbelovende nieuwe wetten ook weer op onbillijke wijze worden doorgevoerd? Zal de bijzondere Argentijnse economie met haar mooie groeicijfers maar verontrustende inflatiecijfers, inzakken of juist triomferen?

Het lijkt erop dat ze het huidige (economische) model zal doorzetten, de vraag is echter of dit nog wel effectief is…

Geplaatst in Argentinië Algemeen, Politiek & Geschiedenis | Getagd , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Historisch Argentinië

27 september 2011

De roerige geschiedenis van Argentinië heeft in alle opzichten een stempel gedrukt op het land.

Van de Nederlandse nieuwsmedia ken je vast enkele historische momenten: het wereldkampioenschap voetbal in 1978, de oorlog om de Falklandeilanden in 1982 tegen Groot-Brittannië. En uiteraard, toen Máxima trouwde in 2002 ging de aandacht ineens uit naar de rol van haar vader tijdens de militaire dictatuur van Videla vanaf 1976.

Wat zijn de meest kenmerkende gebeurtenissen uit de Argentijnse geschiedenis?

Spaanse overheersing

Op het Argentijns grondgebied leefden zo`n twintig verschillende inheemse volkeren. De meerderheid van de inheemse volkeren was in het noordwesten van het land te vinden, waar tot op de dag van vandaag de lokale culturele tradities nog in stand worden gehouden. De Spanjaarden, onder leiding van Pedro de Mendoza, poogden in 1536 een eerste nederzetting te stichten waar nu Buenos Aires is. Echter door wilde honden, plagen en weinig eten werden ze verdreven en zetten ze hun reis voort naar het noorden waar ze de stad ‘Concepción’ in Paraguay vestigden. Een tweede poging werd ondernomen in het jaar 1548 onder leiding van Juan de Garay, dit keer kwam het wel tot een nederzetting welke ‘Santa María del Buen Ayre’ genoemd werd, deel van het onderkoninkrijk ‘alto Peru’.

Buenos Aires kon al snel uitgroeien tot een belangrijke haven, er was echter één probleem; de Spanjaarden verplichtten de inwoners van Santa María del Buen Ayre tot het gebruik van de haven van Lima. Echter de vaarweg vanaf Europa naar Lima was veel langer en duurder, met als gevolg dat de zwarte handel vanuit de haven van Buenos Aires sterk groeide.

Monument aan San Martin in Buenos Aires

Monument aan San Martin in Buenos Aires

Na bijna drie eeuwen nam de drang naar onafhankelijkheid sterk toe in dit gedeelte van het onderkoninkrijk. Wat hierop van grote invloed is geweest, was het nieuws van de verovering van het Spaanse koningrijk door Napoleon. Dit heeft de Argentijnen sterk aan het denken gezet, met de belangrijkste vraag hoe zij zomaar als land zijnde overgedragen konden worden. Deze vraag versterkte de wil naar onafhankelijkheid. Toen de Spaanse koningen weer aan de macht kwamen was dit gevoel zo sterk geworden dat een ommeslag onvermijdelijk was. Op 25 mei 1810 tijdens de Mei-revolutie werd de wil tot onafhankelijkheid duidelijk kenbaar gemaakt en na 6 jaar werken en strijden werd Argentinië op 9 juli 1816 officieel onafhankelijk verklaard. Dit gebeurde onder leiding van José de San Martín die later ook heeft bijgedragen aan de onafhankelijkheid van Chile en Peru.

Onafhankelijkheid, welvaart en immigratie

La Boca

De havenwijk La Boca vandaag de dag

Tijdens de 19e eeuw werkte Argentinië zich op naar een land met een hoog welvaartsniveau, het werd zelfs het Parijs van Zuid-Amerika genoemd. Dit werd bereikt onder leiding van een aristocratische regering die zijn beleid op 3 pilaren had afgestemd: landbouw, export en immigratie. Daarnaast werden er grote investeringen gedaan door de Britten, voornamelijk in treinen en het netwerk. In 1880 is er een immigratie politiek opgezet die grote consequenties heeft gehad voor Argentinië, zelfs zo sterk dat dit vandaag de dag nog merkbaar is in het dagelijkse leven. Deze immigratie politiek liep parallel met de industriële revolutie in Europa en richtte zich voornamelijk op boeren. De regering deed de belofte dat men bij aankomst in Argentinië, grond en werkmateriaal zou krijgen. Dit bleek echter grotendeels een fabel te zijn en vele immigranten kwamen niet verder dan de arme havenswijk La Boca. De miljoenen, voornamelijk Zuid-Europeanen die naar Argentinië zijn gekomen, hebben met hun grote verscheidenheid aan culturen de Argentijnse samenlevening voorgoed gevormd.

In de grote steden is het verleden nog duidelijk zichtbaar: de gebouwen zijn in Italiaanse of Franse architectonische stijl en rijkelijk gedecoreerd. Allerlei Europese gewoontes, kunstvormen en eetculturen zijn overgenomen. Ook de tango komt voort uit deze periode en is ontwikkeld op een Crioolse (Argentijnse) basis door de immigranten die met hun muziek en dans hun melancholie, heimwee en barre levenssituatie uitdrukte.

Perón-Perón!

Perón en Eva Duarte

Tijdens de wereldwijde Grote Depressie van 1929 nam de invloed van fascistische bewegingen en het leger toe. In 1949 lukte het de militairen onder leiding van Juan Domingo Péron de macht te grijpen. Een belangrijke periode brak aan. Vandaag de dag is het “Peronisme” (hoewel uiteengevallen in verschillende takken) nog steeds de meest dominante politieke stroming.

Perón kwam op voor de arbeidersklasse: de belangrijkste industrieën werden genationaliseerd en dankzij de invloed van vakbonden kregen arbeiders veel rechten. Er werd ook voor goedkope huisvesting en recreatie gezorgd voor de arbeiders. Perón zelf was een gepolariseerde figuur: óf je vereerde hem, of je haatte hem. Zijn voorbeeld was de Italiaanse machthebber Mussolini en ook was hij bevriend met andere Zuid-Amerikaanse dictators. Zijn vrouw Evita daarentegen was bij iedereen geliefd om haar charme en haar humane politiek en liefdadigheidsactiviteiten.

Uiteindelijk kwam er een einde aan de voorspoed en werd het leger weer onrustig. Perón vluchtte naar Spanje. In de periode tussen 1955 en 1973 zijn er constante afwisselingen geweest tussen militaire coupes en democratische regeringen. In totaal zijn er 6 militaire coupes geweest in Argentinië gedurende de 20e eeuw. In 1973 haalden de Peronisten Perón terug: hij was voor grote delen van de bevolking een verlosser. De werkelijkheid bleek anders te zijn, de samenleving was in zijn afwezigheid sterk veranderd, en hij kon niet goed inspelen op de nieuwe situatie. De ontevredenheid werd steeds groter, en vooral vanuit linkse hoek was er veel protest. In 1975 is Perón in ambt overleden en zijn (tweede) vrouw, die vice president was, nam het presidentschap op zich. Dit was iets dat ze niet aankon, en de chaos in het land werd steeds groter. In 1976 pleegde de militaire junta van Jorge Rafael Videla een staatsgreep om orde op zaken te stellen, iets wat vele Argentijnen op het moment van de coupe gevierd hebben, niet wetend wat hun te wachten stond.

De Vuile oorlog

Madres en plaza de Mayo

De Madres lopen op donderdag nog altijd rondjes rondom de obelisk op Plaza de Mayo

Vanaf dat moment dat Jorge Rafael Videla aan de macht kwam, was het over met de vrijheid in het land. Zij die zich tegen de dictatuur uitspraken of daarvan werden verdacht, konden door het leger worden gearresteerd, gemarteld, gevangen gezet, of ze “verdwenen”. Het aantal desaparecidos wordt geschat op 30.000. Het was praktisch onmogelijk tegen het militaire bewind te protesteren, onder andere omdat het verboden was op straat samen te komen. Om toch hun protest te uiten, zijn de moeders van de desaparecidos op het plein, genaamd Plaza de Mayo, rondjes gaan lopen om het monument. Dit deden ze al lopend om zo niet opgepakt te worden voor het overtreden van de wet. Ze droegen witte hoofddoeken op hun hoofd, deze stonden symbool voor de luiers van hun verdwenen kinderen. Vandaag de dag is de Madres de belangrijkste mensenrechtenorganisatie van Argentinië.

Wereldkampioen in 1978

Het wereldkampioenschap voetbal van 1978 vond in Argentinië plaats, tijdens deze dictatuur. Het evenement werd door de militairen gebruikt om de schijn te wekken dat er in Argentinië geen misstanden plaatsvonden. Het Argentijnse elftal versloeg Nederland in de finale en won zowaar het wereldkampioenschap. Opvallend is dat Johan Cruyff niet aan het toernooi deelnam. Net als een aantal andere spelers weigerde hij in het Argentinië te voetballen, waar in deze periode, onmenselijke gebeurtennissen plaatsvonden.

De Falklandoorlog

Monument voor de slachtoffers van de Malvinas

Monument voor de slachtoffers van de Malvinas

De volgende afleidingsstrategie van de junta zou de verovering van de Falklandeilanden (Islas Malvinas in Argentinië) worden. Argentinië verwachtte niet dat England zou reageren en stuurde jonge, ongetrainde soldaten naar de eilanden toe, vaak uitgerust met oorlogsmateriaal van een slechte kwaliteit. Ze hadden de situatie echter volledig verkeerd ingeschat, de beter voorbereide en uitgeruste Britse troepen kwamen naar de Falklands, waar ze de Argentijnen direct versloegen. Het gevolg, vele slachtoffers onder de Argentijnse soldaten.

Democratie en economische crisis

In 1983 werden er voor het eerst weer vrije verkiezingen gehouden en voor het eerst kwam er weer een democratische regering. Het was echter niet makkelijk om het land weer te laten functioneren, met als gevolg een kwakkelende economie en inflatie die zelfs opliep tot 200% per dag. Na de ambsttermijn van 6 jaar won Carlos Menem de verkiezingen in 1989. Behalve een verandering in het wetboek waarmee hij de burgelijke rol van de militairen weghaalde, voerde hij zoveel economische hervormingen door dat het land totaal op zijn kop kwam te staan. De genationaliseerde industrieën zoals water, treinen en aardolie- en aardgasreserves werden opgekocht door buitenlandse bedrijven. De peso werd aan de dollar gekoppeld met als gevolg dat de Argentijnen gedurende een aantal jaren in een grote luchtbel van rijkdom leefden. Echter, de dollar begon in waarde te stijgen en het was niet mogelijk de waarde van de peso te stabiliseren. Argentinië kwam steeds dieper in de schulden: de crisis was compleet.

Van dollar naar peso

Crisis 2001 Het IMF stuurde aan op een devaluatie van de peso. Toen de mensen daarvan hoorden, gingen ze massaal hun geld van de bank opnemen. De economie klapte: het spaargeld dat men wilde opnemen bleek er niet meer te zijn! Er braken rellen uit. Maar liefst vijf presidenten volgden elkaar binnen enkele weken op. Het volk had geen vertrouwen meer in de politiek.

De moeilijke taak om het land weer in het gareel te brengen kwam neer op president Duhalde. Na een jaar droeg hij het stokje over aan Néstor Kirchner, die ondanks protesten van arbeiders en boeren relatief populair is geworden met zijn beleid. Zijn vrouw Cristina Kirchner is nu bijna vier jaar president.

Lees meer over de Argentijnse politiek en natuurlijk first lady Cristina in het volgende blog.

Geplaatst in Argentinië Algemeen, Politiek & Geschiedenis | Getagd , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Het leven van een gaucho

9 september 2011

Zoals wij Amerikanen soms “yankees” noemen, zo noemt men in Brazilië en Bolivia de Argentijnen “gauchos”. Net zo stigmatiserend en generaliserend, want gaucho’s maakten, sinds hun opkomst in de 18e eeuw, maar een heel klein deel uit van de Argentijnse bevolking.

Maar, die kleine groep heeft wel een hele dikke stempel gedrukt op de Argentijnse cultuur in zijn geheel. Je zou kunnen zeggen dat de Argentijnen eigenlijk nog steeds best wel gaucho zijn.

Dankzij de gaucho kan men vandaag de dag niet zonder mate, asados en het kaartspel truco, speelt men graag iets op de guitarra criolla en geniet men van folkloremuziek (hier nog altijd enorm populair dankzij artiesten als wijlen Mercedes Sosa).

Vrijbuiters te paard

Charles Darwin omschreef in zijn boek A Naturalist’s Voyage Round the World. The Voyage Of The Beagle als eerste het leven van de gaucho. Hij ervaarde tijdens zijn bezoek aan Argentinië dat gaucho’s slechts enkele basisbehoeften hadden voor hun leven op het platteland: gras voor het paard; het paard zelf dat als hun huis, vervoermiddel en kameraad diende; water; vuur en vlees, daar ze weinig ander voedsel tot zich namen. Ze sliepen onder de sterrenhemel met het zadel als kussen. Darwin schreef echter ook dat de gaucho’s veel waarde hechtten aan hun dagelijkse dosis yerba mate, een goede warme poncho, sigaretten en jenever (geïmporteerd uit jawel, de Lage Landen).

De gaucho was bovenal een vrijbuiter. Grootgrondbezitters wisten de boeren uit te buiten door hen tegen een schamel loon op het land te laten werken. De gaucho’s weigerden dat te ondergaan. Ze namen met weinig genoegen, in ruil voor het vrije leven. Met hun paard als vrijwel hun enige bezit, en de uitgestrekte pampa’s altijd tot hun beschikking.

Net als hun soortgenoten in de VS, de cowboys, stonden de Argentijnse gaucho’s niet bekend om hun harde werken, maar juist om hun levensstijl.

Maar ze moesten toch ergens van leven? Altijd te paard, verplaatsten ze vee naar nieuwe weiden of naar plekken waar de koeien verhandeld zouden worden, zoals de haven van Buenos Aires. Gaucho’s stonden bekend om hun kennis van paarden en van de klimaatzones waarin ze hun bestaan hadden.

Voedsel, drank en vermaak in de pulpería

Zoals we van de cowboy weten dat hij veel tijd doorbracht in de saloon, zo kon je de Argentijnse gaucho tot in de late uurtjes vinden in de pulpería. In deze eenvoudige tavernes kwamen ze om een warme hap te eten, jenever te drinken en wellicht een potje te kaarten (bijvoorbeeld truco). In de pulpería had men vaak wat gitaren, zodat er folkloremuziek kon worden gespeeld en gedanst. Zo zijn oa. chamamé, zamba, malambo en chacarera onstaan: indrukwekkende dansen in plattelandsstijl waar veel voetenwerk, messen, laarzen en zelfs stierenballen aan te pas komen.

Gaucho’s op Feria de los mataderos

Gaucho`s vandaag
Als je over gaucho’s spreek doe je dat vaak in de verleden tijd, maar de gaucho is (nog) geen uitgestorven fenomeen. Je komt ze tegen in kleine dorpjes te midden van de pampas. Met hun broek in hun laarzen gestoken, hun zakdoek omgeknoopt, petje op en hun mes aan de riem gehangen. In veel van die dorpjes wordt de gauchocultuur en de streekfolklore levend gehouden met festivals. Denk hierbij aan veel muziek en dans, veel verhalen en veel eten. Dit zijn de momenten waarop het hele dorp uitloopt!

Ook midden in Buenos Aires vind je zo`n plek genaamd Feria de Mataderos, of ook wel de markt van de mataderos. De locatie in Buenos Aires om kennis te maken met het typische gaucholeven, zien, horen, ruiken en proeven.

 

Geplaatst in Cultuur & Gewoontes | Getagd , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

De sport waarin Argentinië wél nummer 1 is

25 augustus 2011

Argentinië ademt voetbal. De Argentijnen zeggen graag “voetbal is een passie”, en die passie is wijdverbreid onder alle lagen van de bevolking. Veel mensen leven ervoor.
Maar, dat leven gaat niet altijd over rozen en zeker niet anno 2011. Topclub River Plate is zojuist gedegradeerd naar de B-divisie. En wat het nationale elftal betreft, Maradona heeft als coach weinig kunnen waarmaken, en zijn opvolger evenmin. Zelfs Lionel Messi – de beste voetballer ter wereld  – komt niet uit de verf in het belabberd slecht spelende Argentijnse team.

Des te meer reden om je blik eens 180 graden te verleggen, naar een andere typisch Argentijnse sport. Argentinië is namelijk in één ding steevast de beste ter wereld. Het niveau van het Argentijnse polo ligt dermate hoger dan het niveau van welk ander land dan ook, zodat een eerlijke competitie niet altijd mogelijk is.

Polo, een sport met eigen regels en conventies. Zowel op het veld als daarbuiten.

Als je een polotoernooi bezoekt (Argentinië host de drie belangrijkste internationale toernooien) is de entourage onmiskenbaar groots. De mooiste vrouwen, de een nog beter gekleed dan de ander, de champagne vloeit rijkelijk, onder de toeschouwers bevinden zich de allerrijksten ter wereld. Perfectie en elegantie ten top.

De link met rijkdom is snel gelegd: polo is een dure sport. Maar de passie voor de sport staat voorop. In de woorden van een Engelse poloclubeigenaar: “You’ve got to combine the passion with the business to then enjoy the passion.”

Maar vanwaar de passie voor polo? Wat maakt de sport zo fascinerend?

Polo heeft zijn oorsprong in Perzië van waaruit het zich verspreidde naar Azië. De Britten pikten het op in India en maakten de sport groot in de westerse wereld. Polo werd naar Argentinië gehaald door Britse immigranten, en sinds 1875 speelt men hier wedstrijden. De sport wordt in slechts in 16 landen op professioneel niveau gespeeld.

Journalist Marcelo A. Moreno omschrijft polo als de ultieme combinatie van snelheid, gevaar, elegantie, relatief eenvoudige regels en de paarden als sterspelers, die samen met hun ruiter tot het uiterste gaan.
Polo in Argentinië
Beiden wenden al hun krachten aan om met 60 km per uur achter de witte bal aan te kunnen rennen. En dat is zo`n opgave, dat de vermoeide dieren in de speelpauzes (die om de 7 minuten plaatsvinden!) gewisseld worden om het spelniveau optimaal te houden. Per speler zijn er 4 tot 8 paarden beschikbaar! Argentinië staat bekend om haar topspelers Adolfo Cambiaso, Bautista Heguy en Facundo Pieres, maar een goed getraind paard staat garant voor wel 60-75% van diens ruiter’s speelkwaliteit en bijdrage aan het team.

Argentinië mag dus niet alleen trots zijn op haar poloteams, maar ook op de fokkers, trainers en verzorgers van de paarden zonder wie al die overwinningen en titels nooit behaald zouden zijn.

Geplaatst in Sport | Getagd , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Eten in Argentinië, que placer!

12 augustus 2011

Argentijnen eten en drinken anders dan wij. Meer nog dan wát men eet, valt op hóe men hier eet. Een maaltijd nuttigen is meer dan alleen eten: het is ook een moment van delen, van genieten en  van samenzijn. Een Argentijn eet daarom zelden alleen. Noch lopend op straat, noch onderweg in de trein of bus.

Als je in Argentinië bent, is het een goed idee om je aan te passen aan de lokale eetgewoontes. In de eerste plaats omdat, wanneer je zou willen gaan dineren rond een uur of zeven ‘s avonds, je dan voor een wel heel dichte deur komt te staan. Maar ook omdat het je dichter bij de Argentijnen en het Argentijnse levensritme brengt.

Hoe zien de lokale eetgewoontes eruit?

Het diner is laat op de avond. In elk geval na negen uur. Om de rammelende maag tot dit tijdstip tevreden te stellen, kun je rond zes uur een tussendoortje (merienda) eten: dat kan een tosti (tostado) zijn, een croissantje (medialuna) of als je een zoetekauw bent een alfajor (chocoladekoek met dulce de leche – typisch Argentijns). Met mate of koffie erbij, uiteraard.

Veel gerechten worden gedeeld. Bestel beter geen hele pizza voor jezelf, die krijg je namelijk niet op! Het is de gewoonte om met je gezelschap één of meer grote pizzas te delen. Een picada is ook populair als diner, met name als je met een groep mensen bent. Picada staat voor borrelhapjes: verschillende soorten kaas, ham, vleeswaren, olijven, ingelegde groenten, zoutjes en ovenvers brood erbij.

Men eet vaker buiten de deur. Niet alleen om te dineren, maar ook voor de lunch gaat men graag naar een restaurant. Op zondag vanaf één uur ‘s middags stromen de restaurants vol, vaak komen families samen om uitgebreid te lunchen. Favoriet zijn de parrillas: restaurants waar je veel verschillende soorten vlees ter plekke op de barbecue worden bereid.

De asado (barbecue) is altijd favoriet. Een mooie zomerdag, een verjaardag, een zondag zonder verdere activiteiten; het is altijd reden voor een goede asado. Dit heeft overigens niets te maken met het bakje kolen op wieltjes dat we in Nederland kennen. Het hier gebruikte instrument is de parrilla, een stenen constructie met een groot grilrooster. Daarop een grote hoeveelheid vlees, dat wil zeggen: gerust een halve kilo per persoon. Bloedworst, chorizo, varkensvlees, verschillende stukken rundvlees en… vaak ook orgaanvlees. De asado is compleet met eenvoudige salade, brood, vino tinto en voor de liefhebber chimichurry (een pittige kruidensaus).

De Argentijn houdt van bitter. Alsof het leven nog niet bitter genoeg zou zijn, voegen de Argentijnen hier graag nog een dagelijkse dosis bitter aan toe. Men begint de dag met een paar mates, de warme drank van yerba mate die menig Argentijn de hele dag vergezelt. En dan is er Fernet, de godallemachtig-bittere alcoholische drank. Dit van oorsprong Italiaanse aperitief kent alleen in Argentinië een enorme populariteit. Men drinkt het met cola, maar desondanks proef je de medicinale smaak.

 

Buenos Aires is een culinair mekka. In deze stad is het restaurantaanbod ongekend. Je kunt hier terecht voor het beste uit de Spaanse keuken (geen tapas maar inktvis en paella!), voor pasta’s, Peruaans, Mexicaans, Japans, biologisch, vegetarisch-oriëntaals, Arabisch, Armeens, Pools, Thais, Noord-Argentijns en nog veel meer. Een leuke trend zijn de gesloten-deuren-restaurants. Dit zijn kleine, exclusieve restaurants waar je enkel binnen komt met een telefonische reservering. Men serveert hier bijzondere gerechten en wijnen voor een kleine groep mensen; een erg speciale aangelegenheid.

En voor een traktatie tussendoor, of de merienda, zijn er de vele hippe koffie- en theesalons. Het is niet eenvoudig om een keuze te maken uit de beste taarten, cakes en scones van heel Zuid-Amerika. En ja, deze zullen dan niet heel erg Argentijns zijn, maar wel heel erg lekker.

Geplaatst in Culinair & Wijn | Getagd , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Het best bewaarde geheim van Argentinië heet Malbec

2 augustus 2011

Dit paradepaardje van de Argentijnse wijnbouw is buiten Argentinië nog relatief onbekend, maar volgens wijnkenners duurt dat niet lang meer. Eenmaal geproefd zul je gegarandeerd nog veel vaker een Malbec inschenken!

In Europa wordt nog altijd veel wijn afkomstig uit de “klassieke” wijnlanden gedronken. Ook wij proefden de lekkerste Argentijnse wijnen pas voor het eerst in Argentinië. Dit is niet zo gek, want 75% van de wijn die men hier produceert wordt binnen de landsgrenzen geconsumeerd. Tijdens je bezoek aan Argentinië zijn de lokale wijnsoorten – waaronder dus de Malbec – meer dan het proberen waard!

Wat maakt Argentijnse wijnen zo bijzonder?

  • Argentinië is Zuid-Amerika’s grootste wijnproducent. Maar liefst 75% van de geproduceerde wijn wordt binnen de landsgrenzen geconsumeerd.
  • De kunst van het wijnmaken wordt al sinds de 16e eeuw beoefend. De eerste druivensoorten waren destijds door franciscaanse monniken meegebracht uit Spanje.
  • In een later stadium kwamen er veel immigranten uit Spanje, Italië en zelfs Frankrijk, dankzij hen ontstond er een markt voor wijn in de grote steden.
  • Malbec is de Argentijnse wijnsoort bij uitstek. Internationaal wordt de Malbec geprezen vanwege het lage tanninegehalte en de volle robuuste smaak.
  • Torrontés is een bijzondere soort uit de hooggelegen noordelijke provincies. Het is een droge witte wijn met een zeer fruitig aroma.
  • Andere wijnsoorten die worden verbouwd zijn Cabernet Sauvignon, Syrah, Merlot, Bonarda, Pinot noir, Pinot blanc, Chardonnay, Riesling.

Wijnstreken

De wijnstreken van Argentinië liggen verspreid over een flink aantal provincies. De provincies Salta, Jujuy, San Juan, La Rioja en Catamarca in het warme noorden, tot Mendoza en Neuquen centraal in het land, tot de zuidelijk gelegen zonnige valleien van Patagonië. Deze diversiteit proef je in de verschillende wijnsoorten.

Een absolute must op je wijnontdekkingsreis is de provincie Mendoza: voor wijnliefhebbers is dit het kloppend hart van Argentinië. Mendoza is de oudste en grootste wijnstreek. Maar liefst 60% van de totale wijnproductie in Argentinië komt uit dit gebied. De wijngaarden bevinden zich in een enorme vallei dichtbij het Andesgebergte. Op ongeveer een uur rijden begint het hooggebergte, waar je je zó tussen de enorme canyons, kolkende rivieren en sneeuwtoppen begeeft (ook de Aconcagua, met 6962m de hoogste bergtop van Noord- en Zuid-Amerika).

Op de bodega

In de valleien van Mendoza bevinden zich veel klassieke bodega’s zoals Norton, Trapiche en Salentein. Niet alleen deze grote jongens maar ook de kleinere familie-gerunde wijnmakerijen openen dagelijks hun deuren, zodat je de wijnproductie in geuren en kleuren mee kunt maken en natuurlijk het resultaat kunt proeven (degustación). Er zijn bodega’s waar je wijnen kunt proeven bij een (exclusieve) lunch of diner. Of wat te denken van op de bodega overnachten en dan wakker worden met uitzicht op de zonovergoten wijnvelden?

Geplaatst in Culinair & Wijn | Getagd , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Buenos Aires: niet zomaar een stad

5 juli 2011

Buenos Aires is niet zomaar een stad die je aandoet tijdens je reis. Een bezoek aan Buenos Aires is een reis op zichzelf. Een bijzondere trip waarin dag en nacht, rijkdom en armoede, tradities en moderniteit in elkaar overlopen.

Een paar voorbeelden van deze bijzondere tegenstellingen in Buenos Aires:

Dag en nacht

De stad leeft 24 uur, zeven dagen per week. Avenida Corrientes, ook wel het Broadway van Latijns-Amerika, is zo’n een plek waar het nooit stil is. Elke dag kun je de grootse theaters, bioscopen, restaurants en concertzalen bezoeken.

Overdag kun je in de groene stadsparken lekker tot rust komen. Het grootste en populairste park van Buenos Aires is Parque 3 de Febrero, ook wel bekend onder de naam Bosques de Palermo. In de weekenden wemelt het park van de joggers, picknickende families, wandelaars en fietsers.

Porteños zijn tevens sterren in het “vieren” van de avond. Etenstijd is ver na negen uur ‘s avonds. De cafés en bars zijn tot laat open. De winkels, kiosken en universiteiten trouwens ook. Niemand kijkt op zijn horloge, gezelligheid kent geen tijd. Morgen weer werken? Ja, maar dat is MORGEN.

Traditie en moderniteit

Buenos Aires hoorde aan het einde van de 19e eeuw bij de tien rijkste steden ter wereld. Aan deze periode, toen veel Europese immigranten zich hier vestigden, dankt de stad haar kosmopolitische bevolking en indrukwekkende architectuur. Voorbeelden hiervan zijn  het adembenemende Teatro Colon en Café Tortoni. Niet te missen is ook de wijk San Telmo, met haar zondagse antiekmarkt.

Maar dit grootse verleden, deze schoonheid zie je eigenlijk weerspiegeld in alle straten en avenidas van de stad. En let op: de charme zit hem niet alleen in de bouwstijlen. Je ziet hier nog vaak een keurige ober op straat lopen met op zijn dienblad één kopje koffie en een medialuna (croissantje), om deze bestelling een blokje verderop af te leveren.

Juist heel erg van nu zijn de moderne musea, concertzalen, ontwerpstudio’s, festivals en beurzen van alles wat maar enigszins upcoming is. Puerto Madero, oorspronkelijk de haven, is omgebouwd tot ultramodern zakencentrum. De vernieuwende architectuur heeft Buenos Aires haar nieuwe skyline gegeven.

En dan de lifestyle van porteños zelf: ze luisteren naar rock én naar tango, ze zijn open-minded en reizen graag. Bepaalde tradities houden ze graag in stand, zoals de zondagse asado (BBQ) bij la familia. Dat is er eentje die blijft.

Rijkdom en armoede

In Argentinië is rijkdom nooit evenredig verdeeld geweest. De verschillen tussen rijk en arm zijn groot. De happy few wonen in een huis met zwembad in Recoleta of San Isidro en sturen hun kinderen naar een tweetalige school. Anderzijds, het aantal bewoners van de sloppenwijken verdubbelt om de paar jaar. Zij worden vanaf hun kinderjaren blootgesteld aan criminaliteit, drugshandel en verslaving. De politiek stelt sociale woningen ter beschikking en voorziet in uitkeringen voor werklozen, maar dit is pas een klein begin.

Gelukkig ziet men in dat de stad Buenos Aires prettig moet zijn voor iedereen, arm of rijk. Hoe dicht de bebouwing ook is, er is altijd wel een goed onderhouden park vlakbij. De pas aangelegde fietspaden zijn een groot succes. En, elk weekend zijn er gratis concerten, (openlucht)theater, dans, tango, circus en andere spectaculaire voorstellingen.

Juist de tegenstellingen en diversiteit maken een bezoek aan deze veelzijdige en boeiende stad compleet. Tijdens de stadstour vertellen we u hier graag meer over!

Geplaatst in Argentinië Algemeen, Cultuur & Gewoontes | Getagd , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Argentinië: Nederland’s meest favoriete reisbestemming

7 juni 2011

Argentinië is onze standplaats. Wij wonen en werken hier en we zouden je graag een kijkje willen gunnen in “de keuken” van dit land. Uiteraard doelen we niet alleen op de gastronomie; we laten ook de leukste plekken zien die het massatoerisme nog niet heeft ontdekt, we onderzoeken wat er speelt in het land en waar de Argentijnen van uit hun dak gaan (behalve voetbal). Kortom, hoe het Argentinië van de Argentijnen eruit ziet.

Niet alleen wij zijn verslingerd geraakt aan Argentinië. Nederlanders lijken geen genoeg te krijgen van Maxima’s geboorteland: Argentinië is op dit moment de meest favoriete reisbestemming voor 2011.

Wat maakt Argentinië zo aantrekkelijk?

Laten we beginnen vast te stellen dat het land zeer uitgestrekt is én zeer divers: van het ruige, ongerepte Patagonië en het einde-van-de-wereld in het verre zuiden tot de uitgestrekte pampa’s. Van wereldstad Buenos Aires, ook wel het Parijs van Zuid-Amerika genoemd, tot het herbergzame noorden waar de oorspronkelijke Andesculturen nog altijd bloeien.

Onze 4 belangrijkste redenen om Argentinië te bezoeken:

Natuurlijk Argentinië
De grote blikvanger zijn de watervallen van Iguazú, de kans is groot dat deze eind 2011 tot één van de zeven natuurwereldwonderen worden gekozen. ‘s werelds grootste gletsjer Perito Moreno, midden in het ruige Patagonië, is al net zo de moeite waard. Dit ijsmatras van 28 kilometer lang schittert en verbijstert.

Maar wat ons betreft schittert en verbijstert het hele aardoppervlak van Argentinië. Ga maar eens na: van de zuidelijkste ijsrots tot de meest noordelijke zoutvlakte telt Argentinië maar liefst 7 klimaatzones. Deze gaan van Antarctische kou tot subtropische moerassen, en daartussen in valt er zoveel te ontdekken: pampa’s, vulkanen, meren, besneeuwde bergtoppen (waaronder de hoogste van heel Noord- en Zuid-Amerika), gletsjers, wilde rivieren, bossen, strand, rotswoestijnen, hoogvlaktes. Het is moeilijk kiezen uit zoveel diversiteit! Het land telt maar liefst 38 natuurreservaten waar je de natuurwonderen van heel dichtbij kunt zien en beleven. En stilzitten hoeft nooit, want je kunt mountainbiken, raften, skiën, trekkings maken, 4WD ritten maken en skydiven.

Land voor fijnproevers
Fijnproevers beginnen hun trip in Buenos Aires, waar een grote diversiteit aan keukens te vinden is, de plaatselijke Oléo restaurantgids telt maar liefst 4900 restaurants. Natuurlijk ga je voor een goede steak, maar kijk ook uit naar de heerlijke pasta’s, exclusieve Peruaanse gerechten en de vegetarische en biologische restaurants die enorm in opmars zijn. Mendoza is dé wijnstreek waar de beste malbec wijnen ter wereld vandaan komen (en je vindt ze overal in Argentinië voor weinig!). De locale specialiteiten zijn goed voor veel culinaire ontdekkingen. Probeer bijvoorbeeld de locro, humita en empanadas uit Salta of Tucumán.

Op cultureel avontuur
Van de stadse cultuur en de wereldse inwoners in steden als Buenos Aires, Córdoba en Rosario kom je op het platteland waar de gauchocultuur nog steeds bestaat. Er worden steeds meer muziekfestivals en culturele evenementen georganiseerd om deze in ere te houden. De noordelijke provincies Formosa, Misiones en Catamarca zitten vol tradities en herinneringen aan de inheemse culturen die hier voorheen leefden. In Salta en Jujuy begeef je je opnieuw écht in een andere wereld. De typische Andescultuur doet denken aan Bolivia: mensen leven in een ander tempo en hebben vaak een nederig bestaan. Mooi is om te zien hoe ze leven van en met de natuur.

De citytrip van je leven
Dankzij de verschillende immigratiestromen uit oa. Italië, Spanje en veel andere Europese landen is Buenos Aires een smeltkroes van culturen. Er is veel aandacht voor schoonheid, en dat uit zich in de bouwstijlen, musea en kunstgalleries, boetieks, pittoreske straatjes en knusse hotelletjes. Muziek en eten zijn erg belangrijk voor de Argentijnen, en ja, als bezoeker doe je daar natuurlijk je voordeel mee! De stad is voor Zuid-amerikaanse begrippen erg groen en de mensen zijn open-minded en vriendelijk.

Geplaatst in Argentinië Algemeen | Getagd , , , , , , , , , , , , , , | 1 reactie